ΠΗΓΗ: KLIK MAGAZINE (Α. Τερζόπουλος)
Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται. Το 2009 δεν φαίνεται να έχει ανάγκη από περιόδους χάριτος και άλλες τέτοιες, μάλλον ξεπερασμένες αβρότητες. Και αν νομίζατε ότι υπάρχει περίπτωση να πλήξετε στη διάρκεια του καινούργιου χρόνου, ξεχάστε το. Στην Γάζα της Παλαιστίνης για παράδειγμα η άφιξη της καινούργιας χρονιάς δεν γιορτάστηκε με τα συνηθισμένα πυροτεχνήματα, αλλά με βόμβες διασποράς που είναι και πολύ πιο αποτελεσματικές και δημιουργούν ρίγη ενθουσιασμού στους εορτάζοντες. Αλλά και εδώ στην Αθήνα ο εορτασμός της Πρωτοχρονιάς με πέντε μόλις μέρες καθυστέρησης γιορτάστηκε με κάποιες χαρούμενες ριπές από καλάσνικωφ, που σακάτεψαν τον νεαρό μεροκαματιάρη αστυνομικό και θα είναι ευτύχημα αν τελικά γλιτώσει τη ζωή του. Και μαζί με αυτόν το «εορτασμό» η μοιραία και «ληγμένη» ελληνική κοινωνία έφτασε στην αποθέωση που αναζητούσε από καιρό. Να παραδίδει δηλαδή αυτοβούλως τη μοίρα της στη διάθεση του κάθε γκάνγκστερ που κουβαλάει καλάσνικωφ.
Στα βιβλία της φυσικής ιστορίας του μέλλοντος, η ελληνική κοινωνία, θα αποτελέσει μάλλον αντικείμενο μελέτης, για το πώς κάποιο συγκεκριμένο σύνολο ανθρώπων, ανακάλυψε τη μέθοδο της ανθρώπινης εξέλιξης με αντίθετη φορά. Οι σφαίρες του καλάσνικωφ που έπληξαν τον άτυχο φρουρό, δεν είναι προϊόν κάποιας πρόσφατης διεργασίας, με αφορμές τα πραγματικά προβλήματα της φτώχειας της ανεργίας της κοινωνικής αδικίας και της θεσμικής και θεσμοθετημένης διαφθοράς. Τα προβλήματα αυτά υπάρχουν και θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν βίαιες εκρήξεις και βίαιες ενέργειες, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν πρόκειται γι αυτό. Η ιστορία της ελληνικής τρομοκρατίας, είναι ένα μεγάλο «παραμύθι» που ξεκίνησε το 1974 και στις μέρες μας ανοίγει αισίως ένα καινούργιο κεφάλαιο με άλλες προδιαγραφές, πολύ πιο βίαιες. Όπως και οι χολυγουντιανές ταινίες είναι και αυτή προσαρμοσμένη στις καινούργιες τάσεις της μόδας στο συγκεκριμένο θέμα, που θέλουν περισσότερο θέαμα και περισσότερο αίμα. Η τρομοκρατία στην Ελλάδα δεν είχε ποτέ να κάνει με κοινωνικές διεκδικήσεις. Όπως και σε άλλα κράτη, είχε να κάνει κυρίως με πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα και με το χειρισμό της Μάζας. Στη Σικάγο της ποτοαπαγόρευσης, όταν ο σχετικός νόμος καταργήθηκε, οι διάδοχοι του Αλ Καπόνε γκάνγκστερς της εποχής, μια και η κατανάλωση του αλκοόλ είχε γίνει νόμιμη πια, αναγκάστηκαν να στραφούν σε άλλα μεγέθη, προκειμένου να επιζήσουν. Και οι δύο προσφορότεροι τομείς δραστηριότητας εκείνη την εποχή για τον αμερικάνικο γκανγκστερισμό, κρίθηκε ότι ήταν οι επιχειρήσεις καθαριστηρίων και ο συνδικαλισμός. Για τον ελληνικό γκανγκστερισμό που στήθηκε μαζί με την Μεταπολίτευση κρίθηκε πως η προσφορότερη μέθοδος θα ήταν η επίκληση πολιτικών ιδεολογιών και άλλα σχετικά. Επίσης κρίθηκε αναγκαία και η διάλυση των θεσμών, ώστε η γκανγκστερική δραστηριότητα να ασκείται ανενόχλητα πράγμα που τελικά επετεύχθη. Η πλήρης αφερεγγυοποίηση της ελληνικής αστυνομίας που το τελευταίο διάστημα είχε πάρει διαστάσεις υστερίας, από τηλεοπτικούς αστέρες που πληρώνονται αδρά γι αυτό από τα γκανγκστερικά συμφέροντα που υπηρετούν, δεν ήταν τυχαία. Ήταν συνειδητή και μεθοδευμένη για τον απλούστατο λόγο, ότι με την αστυνομία δεμένη χειροπόδαρα, κάθε είδους ανομία γίνεται ευκολότερα. Αυτό δεν είναι περίεργο. Το περίεργο είναι η αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας, που τις τελευταίες εβδομάδες είχε φτάσει να πετροβολά αστυνομικούς στο δρόμο, χωρίς να έχει καμία επίγνωση για τους καινούργιους δημιουργικούς δρόμους που ανοίγει στον ελληνικό γκανγκστερισμό. Οι σφαίρες των καλάσνικωφ που ακολούθησαν ήταν φυσικό επόμενο. Αλλά δεν είναι το μόνο επόμενο. Θα υπάρξει και συνέχεια.
Στην πρώτη φάση του, ο ελληνικός γκανγκστερισμός είχε οδηγό και σηματοδότη την 17 Νοέμβρη, αν και η αληθινή «δημιουργική» δύναμη ήταν πάντα ο ΕΛΑ, που συγκέντρωνε, όλα τα μεγάλα κεφάλια, τους αληθινούς «επαναστάτες». Η 17 Νοέμβρη δεν εξαρθρώθηκε ποτέ. Αυτοί που πήγαν μέσα ήταν μεν φυσικοί αυτουργοί, αλλά ήταν σε γενικές γραμμές μικρά ψάρια. Με την εξαίρεση του Κουφοντίνα, που ήταν «αξιωματικός» του «στρατεύματος», ο μόνος δηλαδή που έπιανε τα λεφτά του. Και όσο η γραφομηχανή και το σαρανταπεντάρι μένουν καλά κρυμμένα, μόνο οι αστείοι μιλάνε για εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη. Η 17 Νοέμβρη όμως, είναι προϊόν παλιάς κοπής και οι μέθοδοί της, θανατηφόρες μεν, δεν είναι συμβατές με τη εποχή που ζητάει περισσότερα εφέ, ώστε να τρομάζει επαρκώς και η Μάζα, αλλά και κάποιοι συγκεκριμένοι παραλήπτες. Οι σκοποί της καινούργιας δράσης είναι και πάλι πολιτικοεπιχειρηματικοί και οι ακριβείς προδιαγραφές θα φανούν με τον καιρό. Το μόνο που θα μπορούσε να πει κανείς με αρκετές πιθανότητες να πέσει μέσα, είναι το πώς ο παλιότερος χρηματοδότης- μεγαλοπειχειρηματίας, έχει αποσυρθεί από το σπορ, μαζί με όλη την παλιά φρουρά. Εξ άλλου έχει και προβλήματα ο άνθρωπος, με την παγκόσμια οικονομική κρίση. Είχε κυκλοφορήσει μάλιστα και οι φήμη, πως ήθελαν και να τον «φάνε» τα συντρόφια γιατί έχει κάπως γεράσει και έχει αρχίσει να χάνει τα λόγια του, αλλά ποιος ξέρει, εμείς δεν δίνουμε βάση στις φήμες.
Όλα αυτά λοιπόν έχουν κάπως έτσι και η συνέχεια εντός ολίγου. Όσο για την ισραηλινή εισβολή στην Γάζα, με τα χιλιάδες θύματα, το πιθανότερο είναι να μην λήξει πριν από τις 20 Ιανουαρίου, οπότε ορκίζεται ο Ομπάμα και όλα θα μπουν σε καινούργια φάση. Αυτό δεν αποτελεί παρά μια λογική εικασία. Η πραγματικότητα μπορεί και να έχει άλλη γνώμη. Και είναι και η εποχή που είναι πάρα πολύ περίεργη. Κάτι σφυρίζει στον αέρα, αλλά ακόμη δεν ξέρουμε τι είναι.
Ένα από τα περίεργα πάντως της Δευτέρας 5 Ιανουαρίου, ήταν το ότι με τον πόλεμο στην Γάζα να μαίνεται και με το τρομοκρατικό- γκανγκστερικό χτύπημα στην Αθήνα, ο μεν Χατζηνικολάου δεν έκανε καν εκπομπή, το Alter προτίμησε να δείξει μια τηλεταινία με τις περιπέτειες του Μάρκο Πόλο, ο δεν Πρετεντέρης στο Μέγκα, επέλεξε να παρουσιάσει τον Πέτρο Φιλιππίδη και τον Γιάννη Μπέζο. Οι καλοί τρόποι είναι τελικά σα το ποδήλατο. ΄Ετσι και τους μάθεις, δεν τους ξεχνάς ποτέ.
1 ΣΧΟΛΙΑ:
100 χρόνια Επιθεώρηση
Από τις αδερφές Καλουτά στους αδερφούς Καρατζαφέρη
«Οι καλύτερες παραστάσεις που έχω δει παίχτηκαν εκτός σκηνής.»
Μπάιρον Ντίκινς, Αμερικανός θεατρολόγος
Ποιος είπε ότι η επιθεώρηση παρακμάζει; Όσο υπάρχουν άξιοι συνεχιστές της παράδοσης των σπουδαίων Ελλήνων κωμικών, αυτό το κατεξοχήν ελληνικό θεατρικό είδος δεν κινδυνεύει. Τι κι αν στις μέρες μας το ενδιαφέρον μετακυλίεται από το θεατρικό σανίδι στο φυσικό ντεκόρ της αληθινής ζωής; Μήπως δεν είναι όλος ο κόσμος μια τεράστια σκηνή;
Όχι μόνο τεράστια, αλλά και ανθεκτική. Όσο μεγαλύτερο το κοινό, τόσο υψηλότερος ο βαθμός σφυρηλάτησης της ανοχής του. Το μεταμοντέρνο ηλεκτρονικό «σανίδι» αντέχει στις πιο ακραίες καταπονήσεις. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να φιλοξενεί περιχαρώς τις καφενορητορικές ακροβασίες του ευτραφούς καρατερίστα της πολιτικής;
Γιώργος Καρατζαφέρης: ο επί σειρά ετών πρώτος σκόρερ στο (εσωτερικό) διπλό των ασφαλιτών… επιτέλους δικαιώνεται! Από πεντάπαχος μπακαλόγατος στο σούπερ μάρκετ της δεξιάς παράταξης –στο τμήμα με τις εθνικιστικές μπεμπελάκ και τις νεοναζιστικές κρεμούλες-, μεταμορφώθηκε, εν μία νυκτί, σε αυτοσχέδιο ηγέτη του εθνικοσουρεαλισμού. Βασικός και αναντικατάστατος πλέον στο μουντιάλ της τηλοψίας, μοιράζει το παιχνίδι κατά το δοκούν. Στην αριστερή άκρη η μπάλα για τα κοινωνικά ζητήματα, στη δεξιά όποτε θίγονται εθνικά θέματα. Ικανός να εμφανιστεί από αριστερός εξτρέμ μέχρι δεξιός αμυντικός, ανάλογα με τις συνθήκες του αγώνα.
Ωστόσο, όπως κάθε λουστραρισμένο δεκάρι, η εν λόγω βασιλική γλάστρα των πάνελ χρειάζεται έναν αφανή ήρωα για τις βρώμικες δουλειές. Αγαθή πρόνοια εδέησε ώστε ο πολυτιμότερος συμπαίκτης του Χοντρού Γιώργου Καρατζαφέρη να είναι ο Λιγνός Σπύρος Καρατζαφέρης. Τούτο το αδελφικό δίδυμο κόβει και ράβει το λασπώδες τερέν της (πλαστής) επικαιρότητας σε επικαλυπτόμενες λωρίδες. Αυτοδημιούργητο παιδί της Εκκλησίας ο ένας, σκληρός παπαδοφάγος ο άλλος. Επίτιμο μέλος παραεκκλησιαστικών οργανώσεων ο ένας, οργίλος κράχτης των ομοφυλόφιλων μητροπολιτών ο άλλος. Νεανίζων εθνικιστής ο ένας, προοδευτικός ηθικολόγος ο άλλος. Ψηφοθήρας της Δεξιάς ο Χοντρός, κεντρώος ρεπόρτερ ο Λιγνός.
Χοντρός – Λιγνός λοιπόν! Χρόνια και χρόνια λυμαίνονται –με τα ίδια και τα ίδια κόλπα, τις ίδιες αλληλοαβάντες, τις ίδιες χονδροειδείς μπαρούφες- τη δημοσιογραφία, την πολιτική, την κοινωνία. Δεκαετίες ολόκληρες αλλάζουν πάσες με κλειστά μάτια, παίζουν κορόιδο τη λογική και την αισθητική, περιγελούν τα κορόιδα. Ο βαθυστόμαχος κονφερασιέ της εθνικοφροσύνης κανακεύει τις ταπεινότερες ιδεοληψίες του ημιμαθούς ποιμνίου, ενώ ο ξερακιανός αναρθρογράφος στουμπώνει την πείνα της πλέμπας για κουτσομπολιό. Αχώριστη και ομοούσια τριάδα (ο Χοντρός πιάνεται για δύο…) στον δυσώδη βούρκο της υστερόβουλης σπέκουλας και του φτηνού εντυπωσιασμού.
Χοντρός – Λιγνός: Υπερπρωταθλητές στις κωλοτούμπες. Στοργικές θεραπαινίδες της απλοϊκότητας του κοσμάκη. Εικονικοί αντίπαλοι στην υποτραπέζια αντισφαίριση, με μπαλάκι τα συμφέροντά τους και φιλέ την παραπληροφόρηση.
Χοντρός – Λιγνός. Μια ζωή (στημένοι) αγώνες κατς εναντίον (χάρτινων) θεριών. Μάχονται τους μεγαλοκαρχαρίες, αλλά ξημεροβραδιάζονται στα (τηλεοπτικά) ενυδρεία τους. Μέμφονται τους διεφθαρμένους πολιτικούς, αλλά συναλλάσσονται ασμένως με πάσης φύσεως κομματάρχες, αυλικούς, «εξ απορρήτων», κομπιναδόρους παλαιάς και νέας κοπής και της παράγκας το κάγκελο. Διαρρηγνύουν τα (σινιέ) ιμάτιά τους για τα δημοκρατικά δικαιώματα, αγκαλιά με βασιλόφρονες, χουντικούς, παλαίμαχους βασανιστές, νεόκοπους ναζιστές και λοιπούς ημίτρελους σπυριάρηδες. Συμπονούν τον αναξιοπαθούντα λαουτζίκο ευρισκόμενοι διαρκώς μεταξύ Λονδίνου, Βρυξελλών, Εκάλης, Πολιτείας, μέσα στις βιλάρες, στις αμαξάρες, στις σκαφάρες και στις υπερπολυτελείς παπάρες τους.
Κατακεραυνώνουν τους Αμερικανούς σερίφηδες του πλανήτη. Ποιοι; Μα αυτοί που σπεύδουν ως άριστα εκπαιδευμένα ταχυδρομικά παπαγαλάκια να μεταφέρουν στην ημεδαπή όλα τα αμερικανόπνευστα σενάρια, λέξη προς λέξη. Κατόπιν, μόλις κατακάθεται ο κουρνιαχτός της στεντόρειας προπαγάνδας, αποσύρονται στα παρασκήνια, αλλάζουν βιαστικά κι επανέρχονται φτερουγίζοντας σαν αδούλωτοι αετοί της ελληνορθοδοξίας. Από μελιστάλαχτες σοπράνο της CIA, εκρηκτικοί τενόροι του γιαλαντζί αντιαμερικανισμού.
Κορυφαία περίοδος στην μακρά τσιρκοδρομία των δύο αχώριστων σαλτιμπάγκων, το καλοκαίρι του 2002. Τότε που, μες στην τούρλα της (τεχνητής) τρομοϋστερίας, συμπλήρωσαν δεκάδες φορές τα (άξια) ένσημα μαριονέτας στο θλιβερό κουκλοθέατρο των τηλεπαραθύρων, γαβγίζοντας ακατάσχετες συκοφαντίες εις βάρος του, υποδειχθέντος από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, «αρχηγού της 17Ν». Τις ημέρες προ της -προαναγγελθείσας- σύλληψης Γιωτόπουλου, ο Χοντρός τσίριζε «σε αποκλειστικότητα» το όνομά του, με το γλιτσερό μειδίαμα του δαιμόνιου ερανιστή απόρρητων πληροφοριών. Από κοντά και ο Λιγνός αδερφικός του δορυφόρος, ιδανικό συμπλήρωμα στην προχειρογυρισμένη αστυνομική ταινία της φάπας που μας πλασάρανε σαν υπερπαραγωγή.
Αδερφοί Καρατζαφέρη: Γιγάντια σαπρόφυτα στο έλος της τηλεοπτικής αποχαύνωσης. Γραφικές φιγούρες λαμόγιων για επιθεώρηση. Αυτοδίκαιοι επίγονοι των αδερφών Καλουτά. Δοξάστε τους!
(αριθμός λέξεων: 666)
Ανάρτηση Σχολίου